FDNY

Leadership is een belangrijk onderdeel van de MBA studie en om daar ervaring in op te doen organizeert Wharton verschillende excursies. Zo kun je onder meer de Kilimanjaro beklimmen, Hiken in de Andes, een 6-daagse trip naar Antarctica, 2 dagen trainen met de mariniers in Quantico, ijsklimmen en een dagje trainen met de brandweer in New York (Fire Department New York oftewel FDNY). De mogelijkheden kunnen enigszins beperkt zijn aangezien ze niet mogen overlappen met colleges en je de kosten inclusief de reis en hotel uit eigen zak moet betalen zonder dat je er studie credits voor krijgt.

Aangezien de excursie naar het marinierscomplex in Quantico en de trip naar Antarctica niet openstonden voor mij, koos ik uiteindelijk voor de FDNY. Je mag dan een dagje trainen met de NY brandweer op hun trainingsacademie op Randall’s Island.

De academie zelf ligt op een terrein van 27 acres vlakbij de Triboro-brug die de 3 boroughs (wijken) Manhattan, Queens en Bronx verbindt. Naast en rondom de academie ligt een recreatiegebied van 68 acres. Hier zie je onder andere een park, sportvelden (tennis, honkbal en voetbal), wandel- en fietspaden. Dit gebied wordt door de academie actief gebruikt voor conditietraining. In hun vrije tijd kan men daar ook andere sporten beoefenen zoals tennis, voetbal en honkbal. Zo zijn er binnen de brandweer verschillende teams ondergebracht in competities die op deze velden tegen elkaar spelen.

Het Downing-stadion wat plaats biedt aan 22.000 man wordt gebruikt voor grote evenementen en speciale presentaties. Het “afstuderen” van een klas met nieuwe recruten. De training is overigens best pittig. Iedere ochtend om 06.00 begint de groep met een workout van ongeveer 1.5-2 uur. Deze workout bestaat uit 1-1.5 uur met push-ups, oefeningen met (lichte) gewichten en andere cardio fitness oefeningen. De combinatie cardio met push ups gaat na een tijdje toch echt doorwegen. Dit wordt allemaal gedaan op een bepaald deel van het terrein. Na deze workout gaat de hele groep eropuit voor een loop van ongeveer 30-45 minuten op het eiland. Zodra ze hiervan terugkomen mogen ze zich even opfrissen en begint met de andere delen van de opleiding: theorie en praktijkoefeningen.

De praktijkoefeningen worden op verschillende plaatsen op het terrein gedaan waar men bepaalde potentiele situaties die men tegen kan komen nagebouwd heeft.

De academie heeft in een van de gebouwen ook een herdenkingsmonument opgericht waar foto’s zijn aangebracht van de mensen die gedurde het werk overleden zijn met een specifiek monument voor de collega’s die overleden zijn tijdens de ramp op 9/11 toen de vliegtuigramp met de Twin Towers gebeurden. Alhoewel dit toch al weer meer dan 10 jaar geleden is, werd de man die ons rondleidde nog steeds emotioneel toen hij erover vertelde.

Professionele brandweerlui zijn wat dat betreft net als bijvoorbeeld beroepssoldaten toch net even anders dan gewone mensen. Zij gaan samen door een heel intens trainingsprogramma heen en dit creëert vaak een band voor de rest van hun leven. Daar komt dan nog bij dat zij dagelijks hun leven riskeren voor anderen terwijl zij “gewoon” hun werk doen en de veiligheid proberen te garanderen van alle burgers. Als er dan iemand overlijdt, verliezen zij vaak niet alleen een gewaardeerd collega, maar tevens een goede vriend/vriendin.

Verder is het prachtig om te zien hoe trots deze mensen zijn op hun werk. Ieder “House” oftewel kleine kazerne heeft vaak een nummer en een logo. In verglijking met Nederland heeft de brandweer in de VS veel meer kleine(re) kazernes waar vaak 1 of 2 wagens staan. Het logo zie je vaak heel prominent op de neus of de achterkant van de truck. Sommigen gebruiken ook vlaggen. Daarnaast worden de trucks waanzinnig goed schoongehouden, wat geen eenvoudige opgave is aangezien er bij branden veel roet en rotzooi vrijkomt en de brandweerlui nadat de brand geblust is niet eerst hun hele uitrusting uitdoen voor ze in de truck stappen ;-).

9/11 Monument

Jimmy Buffett

Na het bezoek aan The Greenbrier was er op de parkeerplaats van de Fair nog een openluchtconcert van Jimmy Buffett. Jimmy Buffett is het Amerikaanse equivalent van Nederlandse volkszangers. Buffett treedt op met zijn band: de “Coral Reef Band” en zijn muziekstijl wordt wel omschreven als “Island Escapism Lifestyle”. Samen met zijn band heeft hij onder andere het liedje Margaritaville opgenomen wat op de 234^e plaats staat in de Amerikaanse histlijst: Songs of the Century.  Hij heeft een trouwe schare fans die beter bekend staan als Parrotheads. Als je naar een concert gaat, zie je dus een groot aantal fans uitgedost in rieten rokjes (zowel mannen als vrouwen), hawaii shirts en papegaai-koppen op hun hoofd

Naast zijn succes als muzikant is Buffett ook een succesvol schrijver en is hij (mede)eigenaar van twee restaurantketens: “Margaritaville” en “Cheeseburger in Paradise”. Cheeseburger in Paradise is vernoemd naar een ander liedje. Margaritaville heeft hij zelf in eigendom en Cheeseburger in Paradise wordt gerund samen met OSI Partners, wat het moederbedrijf is van Outback Steakhouse.

Zoals vele artiesten begon Buffett zijn carriere in Nashville, Tennessee tegen het einde van de jaren ’60 en nam hier zijn eerste album op. In het begin trad hij zelfs op als straatartiest. Het was de country-zanger Jerry Jeff Walker die hem meenam op een trip naar Key West, Florida om op te treden als straatartiesten. Buffett koos er toen voor om in Key West the blijven en transformeerde zijn stijl en imago naar een easy-going beach bum: mensen die van het strandleven houden en zowel zichzelf als de wereld om hen heen niet al te serieus nemen. In Florida begon Buffett met het combineren van country, folk en pop muziek met tropische eilanden-invloeden. Hij bezoekt regelmatig het eiland St. Barts alsook andere eilanden in het Caribisch gebied. Uit deze bezoeken haalt hij veel inspiratie voor zijn liedjes. Cheeseburger in Paradise zou hier zomaar een voorbeeld van kunnen zijn. J

In 1977 bracht hij een album uit genaamd: Changes in Latitudes, Changes in Altitudes met de song Margaritaville wat uiteindelijk voor de grote doorbraak zorgde. In de jaren ’80 verdiende Buffett vele malen meer aan zijn concerten dan aan zijn albums. Als gevolg hiervan nam het aantal concerten dat hij jaarlijks gaf flink toe.

In 1985 opende Buffett een Margaritaville winkel en 1987 een Margaritaville restaurant. In augustus in 2000 hebben Buffett en zijn band zelfs een optreden verzorgd op het gazon van het Witte Huis voor president Bill Clinton. Van de meer dan 30 Jimmy Buffett albums hebben er 8 Goud gehaald en 9 een of meerdere malen Platinum. Zijn meest recente album dateert van augustus 2013.

The Greenbrier – deel 2

Op 7 mei 2009, claimde de Justice familie van West Virginia publiekelijk dat ze het resort gekocht had voor US$ 20 miljoen. De familie met patriarch James Justice aan het hoofd heeft een imperium met bedrijven die zich richten op freesbewerkingen voornamelijk in West Virginia, Virginia, North Carolina en South Carolina (4 Staten/provincies in de VS). Daarnaast bezit de familie 200km² grond die het voor landbouwdoeleinden gebruikt. De landbouwtak wordt geleid vanuit Beckley, West Virginia. In 2009 heeft de familie een network van kolenmijnen in West Virginia verkocht aan Mechel.

Marriott Corporation van de gelijknamige Marriott hotels dacht een rechtsgeldig contract te hebben voor de overname van het resort, maar aangezien de Justice familie het resort uit de handen wilden houden van de grote hotelketens hebben ze een schikking getroffen met Marriott Corporation.

In november 2008, stemden de kiezers in West Virginia met een kleine meerderheid voor een resolutie die casino-style gokken mogelijk maakte in het hotel. Dit werd bekrachtigd in een wet die ondertekend werd op 8 mei 2009. Het tijdelijke casino droeg de naam “The Tavern” en werd geopend op 1 oktober 2009. Het permanente casino is ontworpen door de architect Michael Oliver McClung en werd geopend op 2 juli 2010 met een groot gala waarbij vele (lokale) bekenden aanwezig waren. Het permanente casino is zo ontworpen dat het het interieur van het hotel complementeert. Niet iedereen mag overigens gokken in het casino. Dit recht is alleen voorbehouden aan hotelgasten. Hierdoor heeft het geen grote aantrekkingskracht, maar dit helpt wel om het smaakvol (en kleinschalig) te houden zoals de Justice familie het voor ogen had.

In de jaren ’50 heeft de regering van de VS The Greenbier benaderd om een geheime noodlocatie te bouwen die huisvesting kon bieden aan het Congress in het geval van een nucleaire ramp. Deze ondergrondse bunker had de codenaam: “Project Greek Island” en werd gebouwd in dezelfde periode wanneer de West Virgnia-vleugel van het hotel gebouwd is. Dit gebeurde tussen 1959 en 1962.

De bunker was volledig bevoorraad voor een periode van 30 jaar, maar is nooit daadwerkelijk gebruikt, zelfs niet tijdens de Cuba-crisis. Het bestaan van de bunker werd onthuld in een reportage van Ted Gup van de Washington Post in 1992. Meteen na de publicatie werd de bunker ontmanteld. Sindsdien is de bunker gerenoveerd en wordt deze gebruikt voor data-opslag voor de particuliere sector. Tevens is de bunker nu opengesteld voor het publiek.

In het Presidents’ Cottage Museum vindt men twee etages die volledig gewijd zijn aan de bezoeken van de 26 presidenten. Hier zijn onder andere foto’s tentoongesteld en andere zaken gerelateerd aan deze bezoeken. Het museum is echter alleen geopend gedurende het seizoen.

Het resort heeft ook een prominente plaats in de golfhistorie. De oorspronkelijke 9-holes golfbaan was ontworpen door Alexander H. Findlay. Tegenwoordig heeft The Greenbier vijf golfbanen: The Old White TPC waar de PGA Greenbrier Classic gespeeld wordt als onderdeel van de Fedex Cup, The Greenbrier waar de Ryder Cup en Solheim Cup gespeeld zijn, The Meadows, The Oakhurst en de Sam Snead course. Sam Snead was als emeritus pro verbonden aan de club tot aan zijn overlijden. Na Sam Snead nam de eveneens legendarische Tom Watson het stokje over als emeritus pro.

In 1979 was The Greenbrier de locatie waar de eerste Ryder Cup gehouden werd in het huidige format: Verenigde Staten vs. Europa. In 1994 werd de Solheim Cup er gehouden. De Solheim Cup is het equivalent van de Ryder Cup voor het damesgolf. Hiermee was The Greenbier de enige locatie ter wereld waar zowel de Ryder Cup als de Solheim Cup zijn gehouden. In 1998 voegde Muirfield Village in Dublin, Ohio zich bij The Greenbrier als locatie waar zowel de Ryder Cup als de Solheim gespeeld zijn.

Tussen 1987 en 1990 werd hier tevens de voorloper van de Champions Tour gehouden en sinds 2010 wordt er de PGA Greenbrier Classic gehouden. The Greenbrier classic maakt onderdeel uit van de Fedex Cup (competitie bestaande uit verschillende wedstrijden).

Verder zijn er plannen om medische en sportfaciliteiten aan te leggen. Dit met als doel de relaties met professionele sportteams te versterken. Zo werd er in maart 2014 een contract ondertekend met de New Orleans Saints (een van de 32 prof NFL/American Football teams). The Greenbier zou drie Football velden aanleggen alsmede andere faciliteiten. De kosten bedragen ongeveer US$ 20-25 miljoen en de Saints zouden dan de komende drie jaar hun trainingskamp opslaan in The Greenbrier in de aanloop naar het nieuwe seizoen. Het gerucht gaat dat deze overeenkomst voortkomt uit een bezoek van Sean Payton (de coach van de Saints) aan The Greenbrier Classic waar hij speelde in de Pro-am competitie en later de rol van caddy op zich nam voor zijn goede vriend en topgolfer Ryan Palmer. Opmerkelijk is overigens dat het thuisstadion van de Saints (het Mercedes Superdome in New Orleans, Louisiana) en The Greenbrier ongeveer 1500 kilometer uit elkaar liggen afhankelijk van welke route je neemt. Niet bepaald naast de deur dus voor een trainingskamp. Zeker voor lokale fans uit New Orleans of Louisiana die willen komen kijken naar de trainingen.

The Greenbrier

The Greenbrier is een Forbes four-star en AAA Five Diamond Award luxe resort gelegen net buiten de stad White Sulphur Springs in Greenbrier County in West Virginia. Door de jaren heen was het resort in eigendom van Chesapeake & Ohio Railway en haar opvolgers inclusief CSX Corporation. Na een jaar van zware verliezen in 2009 vroeg CSX het faillissement aan. Het familiebedrijf van Jim Justice, Family Group LLC, heeft toen het hotel gekocht en een garantie afgegeven voor alle schulden om daarmee het faillissement af te kunnen wenden. Met de overname beloofde Justice tevens om het resort terug te brengen naar de oorspronkelijke “five-star” status en introduceerde tevens “smaakvol” gokken voor gasten als een nieuwe bron van inkomsten.

De laatste president die tijdens zijn presidentschap in The Greenbrier verbleef was Dwight Eisenhower. In totaal verbleven 26 presidenten in The Greenbrier. Het resort heeft ook een massieve ondergrondse bunker. Deze bunker zou dienen als schuilplaats voor het Congres tijdens de Koude Oorlog. De codenaam voor de bunker was “Project Greek Island”. De voormalige opzichter ter plaatse destijds was Fritz Bugas.

De historie is terug te leiden tot een bron met zwavelwater die is gelegen in het centrale deel van het resort. De bron komt op onder de groene koepel van het Springhouse met de witte zuilen wat sinds generaties het symbool is van The Greenbrier. In 1778 reisde een vrouw genaamd Mrs. Anderson, een lokale pioneer, af naar deze lokatie om deel te nemen aan een lokale traditie genaamd “Taking the Waters” om haar chronische Rheuma-klachten te verlichten. Als gevolg van het succes hiervan was het resort de eerste 125 jaar bekend onder de naam White Sulphur Springs.

Het resort kwam al vrij snel in handen van een prominente familie in Baltimore (de Caldwell familie). Onder leiding van de Caldwell’s begon het resort langzaam vorm te krijgen. Ze verkochten buitenhuisjes aan prominente families uit de Zuidelijke Staten. Enkele notable gasten uit de vroegere jaren zijn onder andere: Martin van Buren en Henry Clay.

In 1858 werd er een hotel gebouwd op het terrein. Het Grand Central Hotel was beter bekend onder de naam “The White” en later “The Old White”. Dit gebouw werd volledig afgebroken in 1922, enkele jaren nadat het huidige hotel gebouwd was. Het hotel is gedurende de Civil War zowel in handen geweest van het Confederate leger (Zuiden) als het Union leger (Noorden) waarbij het Union leger het gebouw bijna volledig afbrandde.

Na de Civil War werd het hotel heropend en werd het een populaire vakantiebestemming voor zowel mensen uit het Zuiden van de Verenigde Staten als gelijkgestemden uit het Noorden. Tevens waren er vele na-oorlogse verzoeningen. De komst van de spoorlijn vergrootte de populariteit van het resort nog verder.

In 1910 kocht de Chesapeake & Ohio Railway het resort en legde er extra faciliteiten aan, alsmede het Greenbrier hotel zoals het er nu in zijn huidige vorm staat. In 1913 nam het hotel de naam “Greenbrier” aan aangezien de stad de naam White Sulphur Springs aannam.

Gedurende de Tweede Wereldoorlog diende het resort voor twee doeleinden: legerhospitaal en tijdelijk opvangcentrum voor diplomaten die “gevangen” gezet werden voordat ze uitgezet werden naar hun land van herkomst. Eerst zaten hier voornamelijk Duitse diplomaten. Later werden er ook Japanse diplomaten onder gebracht. Zoals eerder vermeld werd een aantal overgebracht naar The Greenbrier vanuit The Homestead. Volgens de overleveringen keken de Duitse diplomaten neer op de Japanse en was er van assimilatie niet bepaald sprake.

Na de oorlog kocht C&O het resort terug van de overheid en heropende het nadat het opnieuw ingericht was door Dorothy Draper. De heropening was het sociale evenement van het jaar en werd onder andere bezocht door de Hertog van Windsor en zijn vrouw, Bing Crosby en verschillende leden van de Kennedy familie. Verder hebben door de jaren heen verschillende presidenten, vice presidenten en buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders zoals Jawaharlal Nehru, Indira Gandhi en Prins Rainier en Prinses Grace van Monaco.

Een oude foto van The Greenbier van rond 1858

The Greenbrier zoals het er nu uitziet

Springhouse

The Homestead – deel 2

Golfliefhebbers kunnen hun hart ophalen in The Homestead aangezien het complex twee golfbanen heeft.

De “Old Course” begon als een 6-holes golfbaan in 1892. De eerste tee van de oorspronkelijke 6-holes baan is de oudste tee in de Verenigde Staten die momenteel nog steeds in gebruik is. De baan werd uitgebreid tot 18-holes in 1901 en daarna herontworpen door Donald Ross in 1913. Sinds 1913 is de “Old Course” nog vele malen aangepast en de huidige baan heeft zes par-5, zes par-3 en zes par-4 holes wat een ietwat ongewone layout is voor een baan.

De “Cascades Course” is de meest bekende baan en maakt normaliter deel uit van de 100 top golfbanen in de US op basis van de rankings van zowel Golf Digest als GOLF Magazine. William S. Flynn is verantwoordelijk voor het ontwerp van de baan die geopend werd in 1923. Van de 2 courses is het de Cascades Course waar normaliter the grote toernooien en kampioenschappen gespeeld worden zoals die van de United States Golf Association.

Sam Snead heeft het grootste deel van zijn leven doorgebracht in of nabij Hot Springs en was tientallen jaren de golf-pro van de Homestead. De golfpro is het boegbeeld van de club en ook (deels) verantwoordelijk voor het kwaliteitsniveau van de golfinstructeurs en de lessen die zij verzorgen. In de Sam Snead Tavern (een van de restaurants in The Homestead kun je veel memorabilia terugvinden die gerelateerd zijn aan zijn carriere als profgolfer.

Naast golf, kun je ook skiën in The Homestead. Het skigebied is het oudste in Virginia en het op-een-na oudste skigebied in het Zuidelijke deel van de Verenigde Staten (het Wisp-resort is het oudste) en is geopend in 1911.

De hoofd- en tevens enige Noord-Westelijke heuvel heeft drie liften inclusief een tweezitter stoeltjeslift waarmee je toegang hebt tot zowel het intermediate als het advanced deel van het terrein op het hoger gelegen deel van de heuvel. De twee andere liften dienen alleen het lager gelegen en tevens makkelijkere deel van de helling. Verder heeft het resort een half-pipe en een terreinpark voor skiers en snowboarders. Een terreinpark heeft meestal boekels en andere elementen die populair zijn in het freestyle skiën. Tevens kun je er tours doen met een sneeuwmobiel, tubing (met een band de heuvel afglijden) en langlaufen.

Oorspronkelijk was er ook een schaatsbaan met olympische afmetingen. Deze werd echter gesloten nadat de Zamboni het begaf na jaren niet gerepareerd en / of onderhouden te zijn. In 2008 heeft The Homestead echter een nieuwe ijsbaan gebouwd van 30 bij 20 voet (ongeveer 10 bij 7 meter). Deze werd geopend in het 2008-2009 winterseizoen en is gelegen op de Noordelijke helling naast het outdoor restaurant en souvenierwinkel.

Zeker een bezoekje waard. J

The Homestead

Aangezien de 4th of July een nationale feestdag is in de VS (Independence Day) was het tijd om door middel van een klein tripje een deel van de omgeving te verkennen. Het plan was om eerst een bezoek te brengen aan “The Homestead” en daarna een bezoek aan “The Greenbrier” gevolgd door een openlucht concert van Jimmy Buffet.

The Homestead Resort is een luxe resort in Hot Springs, een klein plaatsje in Virginia gelegen in het Allegheny gebergte. Het gebied heeft het grootste aantal thermale bronnen binnen de staat Virginia. Het resort is tevens bekend vanwege de golfbanen. Op deze banen zijn door de jaren heen verschillende nationale toernooien georganizeerd. Verder is er ook een deel ingericht als skiresort. Het resort zelf is aangemerkt als historisch monument met een historie van bijna 2,5^e eeuw.

In 1766 bouwde Thomas Bullitt een herberg op de locatie waar nu de  Homestead ligt. Deze herberg wordt gezien als de basis voor het huidige resort. Gedurende de jaren hebben vele vakantiegangers de locatie bezocht alsmede 22 presidenten van de VS.

Het resort zoals het er nu uitziet dateert van 1888-1892 toen een groep investeerders onder leiding van J.P. Morgan (van de gelijknamige bank), het toenmalige hotel opkochten en het van de grond af aan opnieuw opgebouwd hebben. Het oude hotel (herberg) brandde volledig af in 1901 door een brand in de bakkerij. Het hoofdgebouw van het huidige hotel werd daarna gebouwd, 1 vleugel per jaar en de lobby werd herbouwd in 1903.

Van alle presidenten die de Homestead bezocht hebben, hangt er een portret in een van de zalen. Erg indrukwekkend! Naast presidenten hebben vele andere invloedrijke gasten tijd doorgebracht in de Homestead.

Van december 1941 tot en met juni 1942 diende de Homestead als “gevangenis” voor 785 Japanse diplomaten en hun families totdat ze geruild konden worden tegen Amerikaanse diplomaten en hun families in Japan. Later werden de diplomaten overgebracht naar de Greenbrier in West Virginia.

Sinds 1993 is de Homestead enkele malen van eigenaar gewisseld als gevolg van overnames door verschillende partijen. Erg indrukwekkend en zeker een bezoekje waard.

The Homestead

Peruviaans Eten

Mensen die denken aan Latijns-Amerikaans eten, denken waarschijnlijk al snel aan het heerlijke Mexicaanse eten: taco’s, burrito’s, enchilada’s, chimichanga’s en hot plates. Verder zal men vermoedelijk denken aan de Argentijnse steaks en Brazilië doet daar niet veel voor onder voor een goed stuk vlees. Echter een van de beste doch minder bekende keukens in Latijns-Amerika is de Peruviaanse keuken. Deze is voornamelijk bekend om slow cooked (langzaam gegaard) eten. Hierdoor is alles super mals en blijven alle smaken goed bewaard.

Na wat onderzoek kwam ik bij een leuk restaurantje op de grens van San Isidro en Miraflores terecht genaamd Danica. Leuk restaurantje met een sidewalk terras. Nadat bediening me geadviseerd had over enkele lokale gerechten viel de keuze op Lomo Saltado, Tequeños de Lomo en Pastel de Choclo.

Voor Lomo Saltado worden de lendenreepjes rundvlees gemarineerd in azijn, sojasaus en specifieke kruiden. Vervolgens worden deze geroerbakt en daarna geserveerd met gebakken aardappelpartjes en rijst. Erg lekker! Tequeños de Lomo lijken heel erg op loempiaatjes. Ze kunnen gevuld zijn met rundvlees (Lomo) of varkensvlees en worden geserveerd met een saus die lijkt op guacamole. Tequeños komen oorspronkelijk van Venezuela, maar zijn enigszins aangepast in Peru om er een lokale twist aan te geven.

Pastel de Choclo is een gerecht wat gemaakt wordt met Choclo oftwel suikermaïs. De suikermaïs wordt met een beetje melk, boter en basilicum vermalen tot een pasta en wordt later gebruikt als afdekking. De vulling (ook wel pino genaamd) bestaat uit rundvlees, ui, paprika en kruiden. Soms wordt ook kip gebruikt. Het gerecht zelf ziet eruit als iets tussen lasagne en een casserole. De casserole vorm wordt met name gebruikt als het bereid wordt in 1-persoons porties. Allemaal erg lekker. Later in de week nog bij Cala gegeten. Erg lekker en aangezien het aan het strand ligt, gaf het een heel mooi uitzicht.

Als je verder de lijst bekijkt van de Top 50 restaurants in Latijns-Amerika kom je een verrassend aantal Peruviaanse restaurants tegen (in ieder geval in de lijst van 2013). Zo bevat de lijst onder meer: Astrid y Gaston (#1), Central (#4), Malabar (#7), Maido (#11), Rafael (#13), Fiesta (#14) en La Mar (#15). De hele lijst is terug te vinden op http://www.theworlds50best.com/latinamerica/en/ De lijst voor 2014 wordt gepubliceerd op 3 september 2014.

Verder is er nog La Rosa Nautica wat letterlijk in het water ligt en waar je over een pier naar toe kunt lopen. En dan maar hopen dat het weer goed blijft en er geen orkaanseizoen is J

Tot slot zijn er de Pisco Sours. Dit is een lokale cocktail waarbij Pisco als basislikeur wordt gebruikt met een combinatie van citrussap, siroop en eiwit. De siroop verbloemt de alcohol. Dus je moet erg opassen, want ondanks dat het erg lekker smaakt, is het alcoholpercentage toch stevig, maar een bezoek aan Peru is niet compleet zonder een Pisco Sour geprobeerd te hebben.