Kaapstad – de Waterfront Area - deel 1

Gedurende de afgelopen 30 jaar zijn enkele van de meest innovatieve onroerend goed projecten ontwikkeld aan het water (ook wel “waterfronts” genaamd). Enkele voorbeelden zijn Boston, Baltimore, Vancouver, Toronto, Rotterdam, Barcelona, Sydney, Melbourne, Osaka en Singapore.

Waterfronts zijn wereldwijd de nieuwe bestemmingen geworden voor entertainment, ontspanning en shopping, voornamelijk in havensteden. Succesvolle Waterfront projecten hebben de rijke culturele en historische links hersteld tussen land en water in vele havensteden wereldwijd.

Degenen die lobbyden in de jaren 80 voor wat tegenwoordig bekend is als Kaapstad’s Victoria & Alfred Waterfront werden destijds gezien als idealisten en dromers. Toen in 1989 de Victoria & Alfred Waterfront onderneming opgezet werd voor de ontwikkeling van dit gebied dachten veel locals dat het project geen enkele kans van slagen zou hebben. Echter tegenwoordig bezoeken jaarlijks 22 miljoen mensen het V&A Waterfront gebied en is het uitgegroeid tot een van de grootste onroerend goed succesverhalen in Zuid Afrika.

Aanvankelijk was er geen enkele financiele instelling die het project wilde financieren toen het aangekondigd werd. Het Zuid-Afrikaanse staatsbedrijf: South African Transport Services was het enige bedrijf dat naar voren kwam en de initiele financiering verschafte. Als dat niet gebeurd was, zou het project nooit van de grond zijn gekomen.

V&A Waterfront heeft de mensen van Kaapstad een nieuw gevoel van trots gegeven. Het heeft de verwachtingen ruimschoots overtroffen en het is uitgegroeid tot een van Zuid Afrika’s meest bezochte locaties. Het gebied heeft een nieuwe betekenis gegeven aan aan Kaapstad als de “Tavern of the Seas”.

Het gebied heeft een zeer werelds karakter. Zo zie je er invloeden uit verschillende landen terug als onder meer Belgie en Nederland. Mocht je er zo neergezet worden zonder het te weten, heb je absoluut niet het idée dat je in Zuid Afrika bent. Afgezien van het feit dat er geen hoge flatgebouwen staan, zou het elke willekeurige stad kunnen zijn.

Ik zal in de komende weken dieper ingaan op de culturele en historische achtergrond van Kaapstad’s V&A Waterfront. Een bezoek aan Kaapstad is in ieder geval niet compleet zonder een bezoek aan V&A Waterfront en aangezien er enkele goede hotels in deze wijk liggen, is het zeer aan te raden om hier je hotel te boeken en V&A Waterfront als uitvalsbasis te gebruiken.

 

 

Kaapstad – Keuzevak

Zoals reeds vermeld reisde ik af naar Kaapstad voor een keuzevak. Het keuzevak had de veelbelovende naam: “Building Future Markets – The Case of Africa”. Veel landen ter wereld hebben last van zeer beperkte of stagnerende groei en sommige landen hebben zelfs een krimpende economie. Een groot aantal bedrijven kijkt voor nieuwe groeimarkten voor een belangrijk deel naar Afrika en Afrikaanse landen.

De professor was een man die inmiddels al op leeftijd was (afgestudeerd in 1967!), maar is Zuid-Afrikaans van oorsprong en brengt veel tijd door op het Afrikaanse continent. Hij begeleidt veel bedrijven bij het opstarten danwel uitbouwen van ondernemingen.

Het vak was puur gericht op het schrijven van een business plan voor het starten van een onderneming op het Afrikaanse continent. De methode die ze hiervoor gebruiken is erg simpel van opzet, maar brengt je terug naar de basics waar het echt om gaat. Heel veel dingen die wij als gewoon beschouwen zijn er daar namelijk niet.

Zo komt het bij voorbeeld veelvuldig voor dat wanneer je een lening verstrekt en betaling op een specifieke vervaldag verschuldigd is deze niet op de vervaldag gedaan wordt, maar 3 of 4 dagen later. De hoofdoorzaak hiervan is het weer. Overvloedige regenval kan wegen voor dagen onbegaanbaar maken en dan met een bromfiets kilometers afleggen over een onbegaanbare zandweg is geen optie. De enige optie is wachten tot alles opgedroogd is en de weg weer begaanbaar is. Mensen hebben een enorme trots, dus de betaling wordt in 99 van de 100 gevallen wel gedaan. De vraag is dus niet of de betaling gedaan wordt, maar wanneer. Een vertraging in betaling is zeer kenmerkend voor zaken doen in Afrikaanse landen, zeker in de binnenlanden.

Het voorbeeld waar we mee moesten werken tijdens de colleges was een kippenboerderij. We moesten alle stappen in kaart brengen van het kopen dan wel zelf uitbroeden van eieren tot aan de verkoop en dan is de vraag waar haal je de eieren vandaan. Kippen schijnen ook niet goed bestand te zijn tegen warmte. Je kunt ze ook niet altijd ophokken zonder ze te vaccineren. Hoeveel kippen kun je je veroorloven met een inkomen van omgerekend 100$ per maand? Ga je ze verkopen op de lokale markt en hoe transporteer je ze daarheen?

Erg belangrijk is dat je in het hele process geen stappen overslaat. Een stap die voor ons simpel lijkt, maar die gemist wordt, kan een grote impact hebben. Er was bij voorbeeld een bedrijf wat telefoonkaarten verkocht voor betaaltelefoons. De goedkoopste kaarten waren omgerekend 25$. De verkoop liep zeer slecht omdat men over het hoofd gezien had dat alleen lagere inkomens van deze betaaltelefoons gebruik maken en het gemiddelde inkomen van lagere inkomens was gemiddeld 100$ per maand. Dus het aanschaffen van een telefoonkaart van 25$ slaat in een klap een gat van 25% in je maandelijkse budget.

Ondanks dat enkele voorbeelden misschien erg simplistisch waren, was het een enorm leuk vak om te doen en heb ik heel veel plezier beleefd in Zuid Afrika.

Kaapstad – De Reis

Eindelijk was het zover. Het moment was aangebroken om voor de tweede keer in mijn leven af te reizen naar Afrika. De eerste keer was voor een korte stopover in Johannesburg. Toen had ik helaas niet de mogelijkheid om de stad te bezoeken. Deze keer was de bestemming Kaapstad en zou ik daar ongeveer een week verblijven.

Eerst even erheen reizen en dat was nog geen sinecure. Ik zou na mijn colleges rechtstreeks vanuit San Francisco daarheen vliegen. De vlucht was met British Airways via London. De eerste vlucht was ongeveer 10.5 uur van San Francisco naar Londen. Daar had ik een stopover van ongeveer 3-4 uur en vervolgens nog de vlucht van Londen naar Kaapstad. Dit was nog een vlucht van ongeveer 12 uur. Alles bij elkaar was het ongeveer 26-27 uur. Helaas had ik niet alles kunnen lezen en voorbereiden voor mijn college daar.

Inderdaad ik ging naar Kaapstad voor een keuzevak, het creëren van nieuwe markten met focus op opkomende markten en Afrika in het bijzonder. Aangezien ik redelijk wat te lezen had, kon ik dus niet slapen en dan duurt de vlucht lang, heel, heel erg lang.

Nu ben ik enigszins ervaren als het op lange vluchten aankomt, maar ik moet toegeven dat het me steeds slechter afgaat. Het kan komen door de slechte kwaliteit van de stoelen van sommige airlines en dan met name in economy, maar echt na een paar uur gaat alles pijn doen en weet je niet meer hoe je moet gaan zitten.

Na een lange vlucht, landden we eindelijk op de luchthaven van Kaapstad. We waren met 3 klasgenoten afgereisd en een had vervoer geregeld van de luchthaven naar het hotel. Daar zouden we onze bagage droppen en dan meteen door naar het eerste college. Nu hadden we enigszins vertraging opgelopen, dus kwamen we iets te laat aan bij het eerste college.

Echter de trip van het vliegveld naar het hotel was best genieten. Aangezien Zuid Afrika veel bezienswaardigheden heeft, onder andere de Tafelberg, kun je enkele van deze bezienswaardigheden al vanaf grote afstand zien liggen.

Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten en het is zeker een land wat nog volop in ontwikkeling is, maar je kunt goed zien dat er al enkele grote stappen gezet zijn. Op naar het hotel: Commodore V&A Waterfront waar we zouden verblijven en in de volgende posts ga ik jullie uitgebreid vertellen over Kaapstad, de omgeving en alles wat er te zien en te doen is.

Term 3 - Halverwege

Na een jaar zwoegen, veel vliegen, hard werken en weinig slaap was het eindelijk zover. Het eerste jaar van de studie is voorbij en ik ben dus nu halverwege met nog 1 jaar voor de boeg naar dat welbegeerde diploma.

Deze term was heel intensief. 6 vakken maar liefst. Corporate Finance, 2 Operations vakken (Supply Chain Management en Quality & Productivity), 2 Marketing vakken (Strategy en Program Design) en een Communicatie vak.

De marketing vakken waren erg leuk. Een vak was gebaseerd op een simulatie waarbij heel veel elementen samen kwamen: Product Managent, Product Portfolio Management, Channel Strategie, Marketing & Advertising, Product Perception, etc. Iedere periode moest je een reeks beslissingen nemen: ga je een product ontwikkelen of niet, welke attributen dient het te hebben, welke channelstrategie ga je volgen en hoe je je geld investeren. Het uiteinelijke resultaat van de simulatie die over meerdere ronden gespeeld werd, was een belangrijk deel van het eindcijfer. Het klinkt simpel, maar er zit heel veel data-analyse achter en het was enorm leerzaam.

Nadat van Term 1 naar Term 2 de werkdruk opgevoerd was, deed de universiteit er in Term 3 nog een schepje bovenop. Veel stress en srakke deadlines, maar terugkijkend waren het toch echt enkele leuke vakken. Zelf vond ik ook de Operations vakken erg leuk. We kregen daar enkele modellen waarmee we enkele berekeningen konden maken met betrekking tot ideale ordergrootte, kwaliteit en bottlenecks in het process.

De kwaliteit van de professoren varieerde nogal. Niet zozeer vakinhoudelijk, maar vooral de methode van lesgeven. De methode van enkele professoren sloeg echt niet aan bij mij en dan moet je echt alle zeilen bijzetten om te focussen. Het tempo ligt namelijk erg hoog.

We sloten Term 3 af met 3 examens in anderhalve dag: vrijdagmiddag, zaterdagochtend en zaterdagmiddag. Daarna was er lunch en een borrel, enkele toespraken en het welkom voor de nieuwe inkomende klas.

De ontlading was erg groot bij velen. Zeker het besef dat nu het leukste deel van de opleiding gaat beginnen. Komend jaar nog 3 verplichte vakken en de rest mag je volledig zelf invullen met de keuzevakken die aangeboden worden. Daarnaast is nu de grootste druk van de ketel. Medestudenten maken zich niet al te druk meer om cijfers en gaan zich nu langzaam richten op het leven “na de MBA”. Op zoek naar een nieuwe baan, hetzij binnen danwel buiten het bedrijf waar men werkt en het opnieuw opbouwen van je sociale leven en vriendenkring.

Zelf ga ik term 4 in Philadelphia doorbrengen om de reisafstand wat te beperken en alles wat makkelijker te maken. Ik heb er erg veel zin in om kennis te maken met mijn klasgenoten aan de East Coast. Tevens ben ik mijn klasgenoten aan de West Coast enorm dankbaar voor een geweldig en enerverend jaar met waanzinnig mooie ervaringen en nieuwe vriendschappen. Op naar de tweede helft van de studie J

Loyalty Cards en Boarding Passes

Another Day, Another Dollar is gezegde wat in de VS regelmatig gebruikt wordt. Het geeft een beetje de routine van alledag van. Voor mezelf heb ik dat gezegde maar aangepast in: “Another Day, Another Flight and Another Hotel Room”. Dit omdat ik nogal veel op reis ben geweest de laatste 18 maanden.

Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk de boarding pass’es te bewaren en en snelle telling leerde me dat ik in de laatste 12 maanden ongeveer 100 boarding passes verzameld heb. Tel er daar een kleine 5 bij op van degene die ingenomen zijn bij de check in. Dus dat komt neer op gemiddeld 2 vluchten per weerk voor de laatste 12 maanden. Toen ik de berekening maakte voor de airmiles kwam ik uit op ongeveer 200.000 airmiles. Als je dat dan deelt door de gemiddelde snelheid van een vliegtuig zeg tussen de 400 en 500 mijl per uur omdat niet alle vliegtuigen met dezelfde snelheid vliegen en je snelheid verliest met opstijgen en landen dan heb ik ongeveer 400-500 uur in een vliegtuig gezeten. Als je dat dan omrekent naar dagen, komt dat neer op tussen de  17 en 21 volle dagen.

Het bewijs :)

Ik hoef jullie denk ik niet te vertellen dat dit allemaal niet zo best voor je gezondheid is. Met gemiddeld tussen de 50 en 200 passagiers in de vliegtuigen waarin ik gevlogen heb het laatste jaar en gemiddeld minstens 10% van de passagiers aan boord die ziek zijn, heeft dat zeker een impact op je gezondheid. Zo ben ik recent 2 weken echt goed ziek geweest.

Dat  heeft me aan het denken gezet en vanaf begin mei ga ik dan ook mijn studie voortzetten in Philalphia op de Wharton main campus. San Francisco was helemaal top en ideaal voor Hong Kong, maar aangezien ik daar niet zoveel ben en meer tijd door breng aan Oostkust van de Verenigde Staten ligt Philadelphia meer voor de hand. Dat is tenslotte maar een klein uurtje vliegen of 5 uur met de trein in plaats van 7 uur vliegen en een 2 uur durende layover.

Verder zijn er de loyalty cards. Ieder hotel heeft zijn eigen programma en de voordelen van zo’n loyalty card zijn best aantrekkelijk. Het is een beetje jammer dat je met te veel verschillende hotelketens te maken hebt. Dus naast een sloot boardingpasses, heb je dus ook een groot aantal loyalty cards van hotels bij je.

Verder zijn er dan nog de frequent flyer cards. Ook dat is een probleem. Je hebt namelijk allianties: Staralliance (met Singapore Airlines, Lufthansa, United), OneWorld (met Cathay Pacific, British Airways en American Airlines) en Skyteam (met KLM, Delta). De voordelen van zo’n frequent flyer card zijn enorm: extra baggage, priority boarding, toegang tot de lounge. Dat klinkt misschien wat arrogant, maar het is o zo fijn. Zeker als je veel reist. Geen gezeur over baggage, altijd in de korte(re) rij en je wordt eindelijk als mens behandeld. Enorm nadeel is wel dat je aan een bepaalde groep van vliegtuigmaatschappijen gebonden bent. Daarnaast moet je continu in de gaten houden of je tickets wel de juiste booking class hebben anders krijg je namelijk maar beperkt of geen miles en binnen de alliantie kom je alleen voor upgrades in aanmerking als je een frequent flyer card hebt van die maatschappij. Ook al heb je de top status van een andere maatschappij binnen de alliantie wordt vaak niet meegenomen in de overweging. Dus als je daarvoor ook in aanmerking wil komen, moet je switchen en weer van voorafaan opnieuw beginnen. Alhoewel daar bij sommige maatschappijen en trucje voor is.

Het andere nadeel is dat je bij iedere statuswijziging een nieuwe card of een nieuwe set of cards krijgt. Zo heb ik in totaal 12 cards (1 card en 2 luggage tags voor 4 verschillende statussen gekregen van British Airways, 6 cards van Cathay omdat ze ieder jaar nieuwe uitgeven, 3 van Singapore Airlines, 4 cards van de Starwood hotel groep, 2 van Intercontinental, 2 van Hilton, 2 van Accor / Sofitel. Voor nu is dat een leuke herinnering, want iedere keer als ik in een vliegtuig stap, pak ik het stapeltje boarding pass’es en tel ik ze. Dit om mezelf bewust te maken van het feit dat dit enigszins gekkenwerk is en ik zeg het mezelf iedere keer. Het is maar 2 jaar totaal (waarvan er nu nog maar 1 over is) en daarna “nooit meer”. Hopelijk lukt het me om me daaraan te houden J

Craziness in San Francisco

Een slecht land waar het niemand goed gaat, is een gezegde wat je weleens hoort. Dat geldt mogelijk voor heel veel landen / locaties. Het geldt alleen net even iets minder voor San Francisco.

Ondanks dat het in een aantal landen economisch niet zo heel goed gaat, valt daar in San Francisco niet zo heel veel van te marken. De jobmarket draait op volle toeren en er is met name een grote vraag naar engineers. Zeker in de IT sector. Zo probeert een van mijn klasgenoten al een tijdje enkele mensen aan te nemen voor zijn team en dat valt nog niet mee. Het is blijkbaar een klein wereldje en een aantal bedrijven vist in dezelfde vijver.

Aan de andere kant zijn er de sollicitanten die op zoek zijn naar een specifieke job en kijken dus niet alleen naar het bedrijf waar hij voor werkt, maar ook de directe concurrenten. En dan begint de strijd. Helaas is het dan vaak nog een strijd om middelmatig talent en dat omdat het maar een klein vijvertje waar iedereen uit vist en er een chronisch tekort is.

Mocht het tot het punt komen waar je een van deze potentiele kandidaten een aanbieding doet, is de kans vrij groot dat ze met die aanbieding op zak naar de concurrent gaan. Vaak is het dan dat vanwege de schaarste deze concurrenten dan op dezelfde dag danwel binnen 1-2 dagen een verbeterde aanbieding neerleggen. Je loopt dus constant achter de feiten aan oftewel de aanbiedingen.

De huizenmarkt is wat dat betreft nog gekker. Ruimte is schaars, zeker in de stad en woonruimte is niet bepaald goedkoop. Daarnaast kun je je kinderen niet zomaar naar elke willekeurige school sturen aangezien dit aan de wijk gebonden is. Dus de wijken met de goede scholen zijn erg gewild en onder 1 miljoen USD is er niet veel te koop om goed met een gezinnetje te kunnen wonen.

Zo zijn er dus enkele klasgenoten van mij al weken zo niet maanden op zoek naar een nieuw huis. Recent had een van een leuk huis gevonden. Dat kwam op de markt net onder 1 miljoen. Hij overbood met 300.000 en nog greep hij er naast omdat er na hem iemand 400,000 overboden had. Dit gebeurde pak hem beet in 2-3 dagen.

De truc is om goede relaties met een makelaar aan te leggen. Die weten wat er op de markt komt en zo kun je dus al bieden voor de woning goed en wel op de markt komt en maak je dus een grotere kans. Dat is de beste kans die je momenteel hebt als je op zoek bent naar woonruimte, zeker in bepaalde wijken en prijsklasses

Zelf sta ik er nog steeds versteld, maar San Francisco is een waanzinnig mooie stad, de omgeving heeft heel veel te bieden en het is zeker een van de mooiste locaties om te wonen in de US. Het komt echter wel met enkele eigenaardigheden met name door de goed draaiende economie in de IT sector/ Valley.

Nutty Professor

Het leuke van opnieuw gaan studeren is dat je een grote verscheidenheid aan vakken krijgt. Soms is de stof (nog) bekend, soms wat minder en soms helemaal niet. Sommige vakken zijn erg interessant en sommige wat minder.

Er is ook een groot verschil tussen de docenten onderling en dan met name in de kwaliteit van lesgeven. Een van de doelen van de studie die ik nu doe is vooral ook discussie in de klas te stimuleren en van elkaar te leren. Dit omdat iedereen een andere achtergrond en andere werkervaring heeft. Sommige studenten nemen dat helaas te letterlijk en willen overal hun mening gehoord hebben. Zeker in de lessen waar je punten kunt halen klasparticipatie.

De professor van Corporate Finance heeft in deze een hele duidelijke mening. Binnen zijn vak is het niet mogelijk om punten te halen voor klasparticipatie en het stimuleren van een een discussie in de klas is hem ook volledig vreemd.

Hij heeft het indirect heel duidelijk gemaakt dat het zijn klas is, hij de regie in handen heeft en vooral zichzelf graag hoort praten. Met allerlei rare stemmetjes en flauwe grappen probeert hij de studenten aan zich te binden. Deze beste man heeft duidelijk zijn roeping gemist, want ieder college probeert hij om te toveren tot een 3 uur durende one-man standup comedy show.

De klas is ook opgesplitst in 2 kampen. Mensen zonder achtergrond of ervaring in Finance. Die vinden hem veelal geweldig, omdat hij het toch luchtig probeert te houden met zijn grappen. Verder zijn er de mensen die wel ervaring en/of een achtergrond in Finance hebben en die zijn veelal niet zo enthousiast. Zijn personality past absoluut niet binnen welke Finance organizatie dan ook. Banken, Private Equity, Venture Capital, Verzekeraars of Finance afdelingen binnen reguliere bedrijven.

Het grappige is dan ook dat je die splitsing na ongeveer 10 tot 15 minuten ziet gebeuren. De mensen met een finance achtergrond klappen dan hun computers open en gaan “iets” doen: werkemails beantwoorden (iedereen werkt volledig naast de studie en vrijdag wanneer wij college hebben is nog steeds een gewone werkdag J), internet surfen of wat dan ook maar zijn totaal niet meer gefocused op wat er in de klas gebeurt. De mensen zonder finance achtergrond hangen dan zo ongeveer aan zijn lippen wachtend op de volgende grap.

Het jammere vind ik persoonlijk dat hij lichtelijk “over the top” is. Hij leert je namelijk wel welke kritische vragen je moet stellen, wat de zaken zijn die er toe doen en waar je op moet letten, maar de manier waarop hij het doet is er helaas een waardoor hij in korte tijd de aandacht van de helft van de klas verliest. Aan de andere kant, misschien is het wel de beste manier. Hij houdt in ieder geval de aandacht vast van de mensen die daar zitten om iets te leren. Als hij het redelijk droog en feitelijk houdt, verliest hij immers mogelijk de aandacht van de mensen die geen finance achtergrond hebben en dat zijn juist de mensen die het hardste nodig hebben. Dus mogelijk werkt zijn strategie heel goed, maar vinden een aantal van de studenten met een finance achtergrond hem gewoon een “nutty professor”.