Machu Picchu

Na een lange treinreis van ongeveer 3.5 uur was ik eindelijk aangekomen in Aguas Callientes. Daar zou dan eindelijk een lang gekoesterede wens beginnen: een bezoek aan Machu Picchu. Eerst even de bushalte opzoeken en vandaaruit word je met kleine busjes naar boven gebracht. Het ritje duurt ongeveer 30 minuten. Je kunt ook lopen. De hike duurt ongeveer tussen de 1.5 en 3 uur.

Machu Picchu ligt op 2.430 meter hoogte en ongeveer 80 kilometer ten Noord-Westen van Cusco in de Urubamba provincie. Machu Picchu ligt dus lager dan Cusco zelf! De meeste archeologen gaan ervanuit dat Machu Picchu gebouwd was als een landgoed voor de Inca-keizer Pachcuti (1438 – 1472).

De Inca’s bouwden het landgoed rond 1450, maar verlieten het ongeveer 100 jaar later ten tijde van de Spaanse verovering. Machu Picchu was bekend onder de locale bevolking, maar onbekend voor de buitenwereld, tot aan de ontdekking in 1911 door de Amerikaanse historicus Hiram Bingham. Sinds de ontdekking is Machu Picchu uitgegroeid tot een belangrijke toeristische trekpleister. Een groot aantal van de gebouwen aan de buitenrand van het complex zijn gerestaureerd om de bezoekers een goed beeld te kunnen geven van hoe de structuren er vroeger uitgezien hebben. Rond 1976 was ongeveer 30% van het complex gerestaureerd en de restauratiewerkzaamheden worden momenteel nog steeds voortgezet.

Aangezien de locatie niet bekend was bij de Spanjaarden tijdens hun veroveringstochten, heeft de locatie enorme historische waarden omdat het gehele complex in zijn oorspronkelijke staat is gebleven. In 1983 werd Machu Picchu op de Unesco Werelderfgoed-lijst geplaatst. Dit nadat het in 1981 al op het lokale Peruviaanse equivalent geplaatst was.

Machu Picchu is gebouwd in de klassieke Inca-stijl met muren opgetrokken uit gepolijste stenen. De 3 hoofdstructuren / bouwwerken zijn the Inti Watana, de Tempel van de Zon en de Kamer met de 3 Ramen. De bouwwerken liggen in het gebied wat onder de archeologen bekend staat als het Heilige District van Machu Picchu.

Machu Picchu is erg kwetsbaar. Natuurverschijnselen zoals aardbevingen en water(overlast) als gevolg van bij voorbeeld zeer zware regenval, kunnen grote schade aanrichten. Daarnaast heeft Machu Picchu ook veel te leiden onder de enorme toestroom van toeristen. Conservatie van de site is iets wat de mensen dagelijks bezighoudt. Zo werd ons verteld dat er een aantal jaren geleden op het middenterrein een helikopter geland is met aan boord de Spaanse koningin. Zij werd met de helikopter ingevlogen omdat ze niet met de gewone bus of een prive bus naar boven wilde. Blijkbaar heeft de helikoperlanding dusdanige schade aangericht dat helikopterlandingen daarna meteen volledig verboden werden.

Perurail

Vanuit Cusco kun je op 2 manieren Machu Picchu bereiken: per trein of per bus/taxi/te voet. De treinreis gaat direct van Poroy naar Aguas Callientes. Het alternatief is om per bus van Cusco naar Santa Maria te reizen. Vanuit Santa Maria, kun je per taxi doorreizen naar La Hydroelectrica en vanuit La Hydroelectrica is het 2 uur lopen naar Aguas Callientes. Blijkbaar is het ook per trein te bereiken vanuit La Hydroelectrica, maar dat heb ik niet gezien. Ik heb het vermoeden dat er ook wegen moeten liggen aan de andere kant van de berg aangezien het me anders onmogelijk lijkt om een kleine stad als Aguas Callientes continue van allerlei zaken te voorzien zoals voedsel en medische zorg.

Ondanks dat er nog steeds een spoorweg door de stad Cusco loopt, wordt dit deel van het traject niet meer gebruikt. De trein naar Machu Picchu vertrekt vanuit Poroy. Dit is een klein dorpje net buiten Cusco.

De route naar Machu Picchu loopt via Ollantaytambo naar Aguas Callientes over een zeer smal enkel spoor. Er zijn slechts beperkte delen waar het een dubbel spoor is en dat is puur zodat de treinen elkaar kunnen passeren. De treinreis duurt ongeveer 3,5 uur en de trein rijdt niet harder dan ongeveer 30 a 40km/h. Harder rijden is vaak niet mogelijk vanwege de kwaliteit en de smalle spoorbreedte van het spoor. Aguas Callientes is het eindstation en vandaaruit brengen kleine busjes je naar de ruïnes. Vroeger liep de spoorlijn nog door voorbij Aguas Callientes maar dat is grotendeels verwoest door overstromingen.

Tijdens de reis moet er een aanzienlijk hoogteverschil overbrugd worden. Dit wordt gedaan door middel van zig-zag’en. Vanuit Cusco naar Machu Picchu daalt de trein en terug gaat de trein omhoog. De trein rijdt rechtdoor over een wissel. Wanneer de wissel gepasseerd is, zet er iemand handmatig de wissel om en gaat de trein achteruit terug en vervolgens naar beneden tot de volgende wissel. Wanneer deze gepasseerd is, zet iemand deze wissel om en gaat de trein vooruit verder naar beneden. Zo zijn er 5 zig-zag’s die helpen om een aanzienlijk hoogteverschil te overbruggen. Hiken langs het spoor is officieel verboden, maar soms vraag je je toch af hoe mensen sommige van de erg afgelegen huizen langs het traject bereiken.

Het grappige is dat als je een kaartje koopt je meteen een stoel en wagon toegewezen krijgt. Verder is het niet toegestaan om je op het perron te begeven tot vlak voor de trein vertrekt. Iedereen dient netjes te wachten in de stationshal. Per wagon heb je 2 conducteurs. Zij voorzien je niet alleen van eten en drinken, maar verkopen ook offciële souveniers inclusief Peru Rail souveniers. De hele crew houdt zelfs complete werkbesprekingen op het perron voor de trein vertrekt, waarbij ook ieders outfit geïnspecteerd wordt. Het deed me een beetje denken aan de crews die je normaal op lange vluchten ziet.

De wagons en treinstellen zijn zeer comfortabel met goede stoelen en erg licht omdat er veel grote ramen gebruikt zijn. Delen van het dak van de wagons bestaan ook uit ramen. Als gevolg hiervan heb je vaak een goed uitzicht, ook wanneer de trein langs hoge, steile bergwanden rijdt.

Verschillende treinen hebben ook een eerste klasse (first class). Een opmerkelijk detail is dat deze first class wagons zijn ontworpen door James Park & Associates. Dit is tevens het bedrijf dat de First Class cabins voor Singapore Airlines ontworpen heeft.

Poroy 

Aguas Callientes

Puka Pukara

De naam Puka Pukara is afkomstig van de rode kleur die de rotsen afgeven tijdens de zonsondergang. Op deze locatie vind je de ruïnes van een militair fort wat bestaat uit muren, terrassen en trappen wat onderdeel uitmaakte van de verdedigingswerken van Cusco en het Inca-rijk.

Ongeveer 7 kilometer ten Noorden van Cusco op de weg naar Pisac liggen de ruïnes op hoog plateau, vanwaar je een heel mooi uitzicht hebt over de Cusco-vallei en Tambo Machay. Men vermoedt dat precies vanwege dit uitzicht het fort op deze locatie gebouwd is aangezien dat goed van pas kwam voor de verdediging van Cusco en belangrijke delen van het Inca-rijk.

Net zoals geldt voor vele andere Inca ruïnes, is er niet veel bekend over Puka Pukara, maar men vermoedt dat het gebouwd is gedurende de heerschappij van Pachacutec. Aangezien hij de negende heerser van het Inca-rijk is, kan het gezegd worden dat het een van de latere bouwwerken is. De stenen die gebruikt zijn voor de bouw zijn erg onregelmatig. De muren zijn ook onregelmatig gebouwd. Ze zijn functioneel, maar missen de mooie structuren en architectuur die men in andere Inca-bouwwerken terug ziet. Dit zou erop kunnen duiden dat het bouwwerk erg gehaast is opgetrokken om de verdedigingslinie te versterken. Het zou kunnen dat de stenen die gebruikt zijn voor de bouw, die nu grijs van kleur zijn, vroeger rood waren door het hoge ijzergehalte in de kalksteen die gebruikt werd voor de bouw van de muren. De rode kleur van de muren leidde ook tot de naam: het rode fort.

Er is enige discussie over wat de daadwerkelijke functie van Puka Pukara was. Zoals eerder gezegd, had het in ieder geval deels een militaire functie. Echter aangezien het ligt aan een van de hoofdwegen die gebruikt werden als handelsroute, werd het vermoedelijk ook gebruikt als controlepost om verdachtuitziende reizigers eruit te pikken en hen te verhinderen verder te reizen. Dit in de hoop bescherming te bieden aan de stad. Een andere theorie is dat het een rustplaats was voor jagers, reizigers en edellieden. Deze theorie is voornamelijk gebaseerd op de luxe baden, kanalen, pleinen, fonteinen en kamers die men op deze locatie gevonden heeft.

Vele toeristen bezoeken de ruïnes van Puka Pukara, vanwege het adembenemende uitzicht en het feit dat je de kleuren/tinten van de muren ziet veranderen tijdens zonsondergang.

Enkele foto's van Puka Pukara.

Tambomachay

De archeologische site van Tambomachay ligt op ongeveer 8km ten Noord-Oosten van Cusco en is eenvoudig te bereiken per busje/auto in 15 minuten. Tambomachay ligt in het voorgebergte dichtbij de hoofdweg naar Antisuyo aan de andere kant van de Tambomachay-rivier. De archeologische site beslaat 437m² en ligt op 3.700m hoogte.

Op basis van overleveringen was Tambomachay niet alleen een geliefde rustplaats voor reizende Inca’s waar men de watervoorraaden aanvulde, maar ook een van de pilaren van de verdedigingswerken in de Cusco-vallei

De naam Tambomacha is afkomstig van 2 woorden uit de Quecha taal: Tampu wat collectieve accommodatie betekent en Mach’ay wat rustplaats betekent. Een andere betekenis van het woord machay is grot. Dit is een goede beschrijving van de omgeving. De rotsformaties zijn erg indrukwekkend en werder door de Inca’s vereerd en gebruikt voor magische rituelen.

Tambomachay bestaat uit een serie van steenstructuren, met veel detail uitgehouwen, aquaducten en watervallen die hun oorsprong vinden in thermale bronnen. De hoogstaande architectuur is opmerkelijk en bestaat uit 4 muren en gelaagde terrassen ingebed in de heuvel. Deze zijn gemaakt met behulp van onregelmatige, veelvlakkige stenen. De terrassen werden gebruikt om producten te verbouwen. Op het laatste terras vind je een dikke muur van 15 meter lengte en 4 meter hoogte die 4 nissen herbergt. Verder vind je er een versterkte ronde toren die zo goed als zeker voor verdediging van de locatie en communicatie werd gebruikt.

In Tambomachay werd het water vereerd als bron van leven. De locatie had een buitengewoon hydraulisch systeem. Twee aquaducten garanderen een constant aanvoer van schoon water gedurende het hele jaar wat afkomstig is uit een bekken in een hoger gelegen deel. Een netwerk van kanalen zorg ergvoor dat het water uiteindelijk terechtkomt in een stenen bekken op het laagste niveau. Dit bekken moest een liturgische bron worden waar de Inca’s het water konden vereren samen met de edellieden.

Als je het monument bekijkt vanaf de rivier zie je 2 dikke muren die de steunmuur snijden. De muur vanaf waar je uitzicht hebt op de rivier, herbergt 2 nissen en de muur die bijna loodrecht op deze muur staat, heeft een deur met een dubbele deurstijl. Dit type deur werd door de Inca’s gebruikt om het belang van de plek te onderstrepen. Als je de deur doorgaat, kom je in een klein kamertje waarin je kunt zien hoe het water door de spleten in de grond omhoog komt.

Tot op heden is het nog niet geluk om de bron te achterhalen die Tambomachay van het zeer schone drinkwater voorziet. Er zijn verschillende theorieën en ondanks dat die toch enigszins uiteenlopen, is iedereen het er over eens dat de perfectie waarmee de kanalen uitgehouwen zijn een zeer hoge mate van vakmanschap van de architecten binnen het Inca-rijk etaleert.

Qenqo

Het Inca-rijk werd grotendeels verwoest door de Europese kolonisten in de 16e eeuw. Een deel van de indrukwekkende tempels, forten en steden werden in tact gelaten, maar zonder aanwijzing waarvoor ze oorspronkelijk dienden. De Qenqo tempel is een van deze tempels die overgebleven zijn, maar zonder duidelijke aanwijzing waar deze tempel voor diende, is het min of meer beland in een historisch vacuüm.

In Quecha, de oorspronkelijke taal van de Inca’s betekent Qenqo labyrinth of zig-zag vernoemd naar de kromme kanalen die uitgehouwen zijn in de rots. Het is duidelijk dat er vloeistoffen door het kanaal vervoerd werden, maar welke precies is tot op heden nog onduidelijk. Men vermoedt dat de opties bestaan uit heilig water, maïs bier of bloed. Echter alle drie opties duiden erop dat Qenqo gebruikt werd voor offeringen. Het is niet uitgesloten dat er ook mensen geofferd werden en dat men uit hoe de vloeistoffen uit het lichaam stroomden probeerden af te leiden of deze persoon een goed leven heeft geleden.

Qenqo is uniek voor wat beteft de bouw aangezien de tempel volledig uitgehouwen is uit een monoliet. De tempel strekt zich uit over de heuvel en is zoals gezegd uitgehouwen uit de rots. De door mensen uitgehouwen tunnels verbinden de kamers in de tempel die op natuurlijke wijzen tot stand gekomen zijn. Een van deze kamers heeft 19 kleine niches en heeft veel weg van een amfitheater. Het specifieke doel van dit amfitheather is niet geheel duidelijk, maar men gaat ervanuit dat dit voor offeringen gebruikt werd aan de goden van de zon, de maan en de sterren, die op deze locatie vereerd werden.

Op basis van de beschikbare informatie ontstaat de indruk dat de Qenqo tempel een zeer heilige locatie was voor de Inca’s. Over de overledenen werd hier geoordeeld en mogelijk werden de lichamen van de overledenen ook gebalsemd in de bochtige tunnels. Ook werd er bloed geofferd aan de goden. Ondanks het griezelige doel waarvoor de tempel gebrukt werd, is het toch een wonderbaarlijk werk van historische architectuur en is daarmee zeker een bezoekje waard.

Enkele foto's van Qenqo.

Saqsaywaman – deel 2

Na de inname van Cusco werd Saqsaywaman door de Spanjaarden gebruikt als bron voor stenen waarmee het Spaanse gebouwen bouwde in het centrum van Cusco. Als gevolg hiervan werd in slechts enkele jaren een groot deel van het Saqsaywaman complex gesloopt. De gebouwen die men ermee bouwde waren voornamelijk overheids- en religieuze gebouwen zoals kerken. Ook werden de stenen gebruikt voor het bouwen van huizen voor de rijke Spanjaarden. De stenen die je nu nog ziet in Saqsaywaman zijn de stenen die destijds te groot waren om eenvoudig te vervoeren.

Op 13 maart 2008 ontdekten archeologen enkele nieuwe ruïnes aan de randen van het huidige Saqsaywaman complex. Men gaat ervanuit dat deze gebouwd zijn door de Killke samenleving. Op basis van de opgravingen gaat men ervanuit dat deze een ceremoniële functie hadden, maar het exacte doel waarvoor deze gebruikt werden is tot op heden onbekend. De Killke’s bewoonden de locatie gedurende de jaren tussen 900 en 1200 v.Chr. Dus ver voor de Inca’s de locatie bewoonden. Helaas zijn delen van de ruïnes beschadigd geraakt door zware regenval in het gebied in 2010.

De Inca’s gebruikten dezelfde bouwtechnieken in Saqsaywaman als men eerder gebruikt had voor al hun bouwwerken alleen dan op een grotere schaal. De stenen werden ruw gehouwen in de groeves met behulp van water en rivierkeien. Vervolgens werden ze met touwen naar de bouwlocatie gesleept. Voor deze verplaatsingen waren vaak honderden mannen nodig. Op locatie werden de stenen wederom met behulp van water en rivierkeien verder uitgehouwen tot ze aan de benodigde afmetingen voldeden waarna ze werden geplaatst. Het werk werd overzien door Inca architecten en grotendeels uitgevoerd door groepen mannen die moesten voldoen aan hun verplichtingen jegens de staat. In dit systeem, werd ieder dorp geacht een aantal mensen te leveren die moesten meewerken aan de bouw van publieke werken.

Voor meer informative over de bouw, welke techieken gebruikt werden voor de bouw en het vervoeren van stenen zijn er werken beschikbaar van een professor genaamd Protzen en Vince Lee. Beiden zijn architect en geven hun perspectief op basis van analyses en research.

Nog enkele foto's van Saqsaywaman.