Lima

Na de trip naar Buenos Aires was het tijd om door te reizen naar Peru. Ik had Machu Pichu al heel lang op mijn wensenlijstje staan. Dus eerst naar Peru, Lima om precies te zijn om de stad te bekijken en vervolgens door te reizen naar Machu Picchu.

De aankomst in Peru was toch even schrikken. Wat een enorme verkeerschaos net buiten het vliegveld! Vervolgens reden we door enkele wijken richting het hotel en ik kon me toch niet aan de indruk onttrekken dat de levensstandaard daar toch niet al te hoog was. Ik weet niet of ik me daar ook zo prettig zou voelen om over straat te lopen. Nu is daar ook niks te doen en niks te zien, maar toch. Het was ook heel erg anders dan wat ik gezien heb in Sao Paulo en Buenos Aires. Nu heb ik misschien niet de slecht(st)e delen van deze 2 steden gezien, maar ik had toch echt de indruk dat zowel Sao Paulo als Buenos Aires veel verder ontwikkeld zijn.

Verder zijn ook de mensen heel anders. In Peru zijn de mensen over het algemeen kleiner en zie je veel meer de roots van de Inca indianen terug, inclusief de veel donkerdere huid in vergelijking met bij voorbeeld Brazilië en Argentinië.

Even terug naar de stad zelf. Hoe verder je richting het stadscentrum ging, hoe meer je de koloniale invloeden tegen kwam, voornmakelijk in de gebouwen en de bouwstijl. Wat verder buiten het centrum heb je dan de wijken Miraflores en San Isidro. Dit zijn echt de betere en meer moderne wijken van Lima waar het ook ontzettend mooi is. Er zijn 2 wegen daar langs de kust (een hoger en een lager gelegen weg) van waar je een geweldig mooi uitzicht hebt.

Het jammere is wel dat waar je tegenwoordig ook gaat, overal heeft Westers fastfood zijn intrede gedaan. Zo lag er naast het hotel een Popeye’s (erg populair in bepaalde delen van de US). Verder lag er op een rotonde in Miraflores een McDonalds, een KFC, Starbuck and TGI Fridays. Erg jammer wat de Peruviaanse keuken is ontzettend goed en erg lekker, maar daar over later meer. Ik zat zelf in het Sheraton wat toch een eindje buiten het centrum lag. Ondanks dat het een mooi hotel is met luxe kamers, ligt het aan een vrij drukke straat en is er volgens mij niet zoveel openbaar vervoer behalve bussen. Taxi’s is erg lastig omdat de taxi’s geen meter hebben, niet altijd in geweldige staat verkeren, je voor elke rit moet onderhandelen en het Engels van de meeste chauffeurs is niet heel goed. Het Westin ligt overigens nog verder buiten het centrum, maar wel in Miraflores waar je voldoende mogelijkheden hebt om rond te lopen. Anders zou ik echt iets zoeken in het centrum waardoor alles makkelijker te belopen is. Zowel het centrum als Miraflores/San Isidro zijn erg leuk, maar de afstand tussen beide is helaas niet te belopen. In de volgende posts meer over Peru, Lima en Machu Picchu

Term 5

Term 5 was de voorlaatste term oftewel de penultimate term en dat aan de University of Penn. It’s all in the name zullen we maar zeggen. Dit was zowel vakinhoudelijk als qua studiedruk veruit de zwaarste term. Gemiddeld heeft een term tussen de 3 en 3.5 credits aan vakken en voor deze term had ik vakken gekozen met een totaal van 4 credits: investment management (portfolio management), derivatives (opties en derivaten), een entrepreneurship class en executive leadership.

Investment Management was een zwaar vak aangezien het voornamelijk toegepaste statistiek is en laat dat nou net iets zijn wat niet mijn allersterkste kant is. Dat ging dan ook nog gepaard met een professor die veel te veel stof wil behandelen in te weinig tijd en als gevolg daarvan heel snel gaat praten.

Derivatives was ook een vak met heel veel onderliggende wiskunde. Nu was het probleem dat ik gedurende term 5 tegen visumproblemen aanliep en als gevolg daarvan niet genoeg tijd kon steken in deze 2 vakken wat zich direct vertaalde in moeite om het hoge tempo bij te houden.

De entrepreneurship class was goed te doen. Het vak bouwde voort op concepten die in eerdere entrepreneurship vakken behandeld waren. Er zat zowel wat uitbreiding in en ook werd er op bepaalde concepten dieper in gegaan. Het was in ieder geval weer erg leuk en leerzaam om met een groepje aan een business plan te werken voor een product wat we in de markt wilden zetten. Tijdens de laatste sessie mochten we ons business plan presenteren aan een groep venture capitalists (potentiële investeerders in startups). Aangezien deze mensen jaarlijks vele businessplannen voorbij zien komen, was dit niet alleen een enorm leuke, maar ook leerzame ervaring omdat zij toch goede kritiek en verbeterpunten aandragen, mocht je inderdaad je plan daadwerkelijk uit willen voeren.

De executive leadership class was een vak met veel psychologie een veel introspectie. Je werd heel nadrukkelijk gevraagd om goed voor jezelf het volgende in kaart te brengen: je visie, je waarden en wie/wat belangrijk voor je zijn en ook kritisch te kijken naar de 4 cirkels die je leven bepalen: jezelf, werk, familie en gemeenschap. Als je weet wat en wie in deze cirkels belangrijk zijn en wat de wederzijdse verwachtingen zijn, kun je proberen ze te integreren. Let op! Er is een verschil tussen balanceren en integreren. Balanceren gaat uit van uitruilen en integreren gaat uit van samenvoegen zonder uitruil of concessies. Dit geeft toch net even een andere kijk op de zaken en zorgt er ook voor dat je anders over bepaalde oplossingen gaat denken en ze mogelijk ook in andere hoeken gaat zoeken. Het was een vrij soft vak na alle wiskundige vakken, maar het kan zeker goed van pas komen als je jezelf de methode goed eigen maakt.

Op dit moment ben ik vooral erg blij dat deze term erop zit en ik aan de laaste term kan gaan beginnen. Het einde is in zicht! J

5 jaar buitenland

Vandaag ben ik precies 1 dag verwijderd van de “5-jaar in het buitenland mijlpaal”. 13 januari 2009 stapte ik op het vliegtuig naar Singapore en wat is er sinds die tijd veel gebeurd. Singapore, Vietnam, Hong Kong en Duitsland. Het zijn allemaal landen waar ik voor mijn werk lange(re) tijd door heb mogen brengen in de afgelopen jaren. Recent is daar ook de US bij gekomen. Nadat ik daar voor mijn werk en studie al geregeld was, wordt dat het komende jaar mijn thuis. Dus ik mag een nieuw land aan mijn lijstje toevoegen en ik zal jullie er de komende tijd uitgebreid over gaan vertellen nadat ik jullie uitvoerig verteld heb over mijn trip naar Peru die ik vorig jaar gemaakt heb.

Ik voel me enorm bevoorrecht dat ik zoveel heb mogen reizen de afgelopen jaren en zoveel heb mogen zien van al het moois de wereld te bieden heeft. Het is niet gemakkelijk om ervaringen er uit te pikken die er echt uitspringen, maar sommige zijn toch echt het vermelden waard. Het aangename klimaat en de mooie faciliteiten die de woningen/appartementen in Singaporee hebben en de hoge mate van efficiëntie. De drukte en chaos in Hong Kong met de waanzinnig mooie uitzichten. De serene stilte en wonderschone natuur in zowel Tai Tam als de New Territories. Vietnam wat qua ontwikkeling toch echt een stapje terug in de tijd is, maar wat zijn de mensen daar vriendelijk, hartelijk en behulpzaam. De hoge levensstandaard en de gemoedelijkheid van Stuttgart.

Binnen de Verenigde Staten zijn de contrasten zo groot tussen de verschillende delen dat het sowieso niet gemakkelijk is om ergens te beginnen met schrijven, maar daarover in latere posts meer. Het is en blijft echter wel het land van de onbegrensde mogelijkheden en waar het glas in heel veel landen half leeg is, is het in de VS heel duidelijk half vol.

Het mooie van een buitenlandervaring is dat de bezoeken met familie en vrienden steeds intenser worden. Je hebt minder tijd en meer te doen en te bepraten dus je maakt veel effectiever van je tijd gebruik. Ondanks dat je fysiek verder van elkaar verwijderd bent, hoeven persoonlijke relaties er zeker niet slechter op te worden. Een (groot) aantal wordt er juist sterker van.

Toen ik afstudeerde in Nederland heb ik vaak voor de grap gezegd dat ik in een reis rond de wereld zou gaan maken en daarbij in verschillende continenten zou gaan werken. De gedachte was om dat van West naar Oost te doen en te beginnen in de VS en dan via Azie terug te komen naar Europa. Het lot heeft blijkbaar anders bepaald en ik ben in het Oosten begonnen en kom nu via het Westen terug.

Op dit moment ben ik vooral erg nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar wat er de komende tijd op mijn pad gaat komen, welke locaties ik nog ga bezoeken, wie ik nog ga ontmoeten en wat voor andere mooie dingen er mogelijk nog in het verschiet liggen. En ik ga jullie via de blog zeker meenemen op deze reis. Dus blijf de blog vooral lezen. J

I Latina

I Latina was het restaurant waar we onze trip naar Argentinië zouden afsluiten. Ik had nu al medelijden met de delegatie die vooruit gereisd was en die aantal bars en clubs moesten bezoeken alsmede een aantal restaurants om het eten voor te proeven om zo goede aanbevelingen aan ons te kunnen geven.

Zo hadden ze via via ook het restaurant I Latina gevonden. Het was blijkbaar een redelijk nieuw restaurant en ze hadden daar voor ongeveer 100 USD pp een 8 gangen menu in elkaar gezet met wijn. Dat was toch zeker het proberen waard.

Het restaurant zelf had iets weg van een cantina. Het pand lag een beetje teruggetrokken van de straat achter een groot hek met een kleine voortuin. Het was in 2 delen opgedeeld: een lange ruimte wat leek op een hal waar enkele tafeltjes stonden en daarnaast een vierkante ruimte waar 4 grote tafels stonden voor groepen waar je ook deels uitzicht had op de keuken.

Zoals gezegd bestond het menu uit 8 gangen en ik zal het hieronder even inkopiëren. Helaas is het niet gelukt om alles te vertalen, maar het was heel, heel erg lekker allemaal.

Appetizer
White corn arepas with anise and colombian hogao

Bread Basket
Banana bread, Chipá, coconut bread, focaccia with olives and mixed seeds bread with lime and pepper flavored butter

First course
Confit duck with tamarind and quinoa salad in rice paper roll

Second course
Caramelized prawns with spicy pineapple and fennel

Third course
Barú style ceviche with season fish, mango biche, coconut and lychee

Fourth course
Grilled octopus and achiote risotto with corn and bacon

Fifth course
Braised pork in coffee and sugar cane reduction

Sixth course
Ecuadorian cacao truffle with sea salt and olive oil

Seventh course
Avocado and Tequila ice cream

Final course
Typical Colombian coffee infused with cinnamon and cardamom
Petit Fours

Ik heb alleen wel een vervangend gerecht gevraagd voor de gang met de octopus aangezien dat toch echt niet mijn ding is. Maar verder was het allemaal even goed bereid en ontzettend lekker. Iedereen die erbij was, was dan ook laaiend enthousiast. We hebben er samen met het personeel het licht uitgedaan aangezien we veruit de laatste gasten waren.

Hulde aan de mensen die deze plek gevonden hebben, want het was de perfecte afsluiting van een hele mooie tijd in Buenos Aires. Ik heb er waanzinnig van genoten van de tijd die ik er door heb mogen brengen en hoop er zeker nog een of enkele keren terug naar toe te gaan. Het leven is er geweldig en de mensen zijn enorm hartelijk. Een aanrader voor iedereen om eens te bezoeken.

Polo in Argentinië

Polo is in Argentinië een razend populaire sport. Voetbal is veruit het populairst en daarna zijn het rugby, hockey en polo, niet noodzakelijk in die volgorde. In de vorige posting had ik al verteld over het bezoek aan La Dolfina, de club van ’s werelds beste polo speler Adolfo Cambiaso. In ieder geval dat werd ons verteld.

Nu is het echter zo dat op dit moment Adolfo Cambiaso niet de nummer 1 van de wereld is, maar de nummer 2. In ieder geval volgens de  ranking op World Polo Tour wat de toonaangevende ranking is. Volgens deze ranglijst is Facundo Pieres de nummer 1. Hij speelt echter voor een concurrerend team. Het is echter wel zo dat Adolfo jarenlang de onbetwiste nummer 1 is geweest.

Het grappige is overigens wel dat als je die lijst bekijkt, er van de top 20 maar liefst 15 uit Argentinië komen en uit de top 10 maar liefst 8 inclusief de nummers 1 en 2. Dit is zeker een indicatie voor wat betreft hoe erg polo leeft in Argentinië.

Zo vinden ook de 3 grootste en meest belanrijke toernooien plaats in Argentinië. Samen worden deze 3 toernooien ook wel de “Triple Corona” genoemd. Deze 3 toernooien zijn: Argentijns Open, Hurlingham Open en de Tortugas Cup. Toen Adolfo Cambiaso in 1994 met het team waarvoor hij toen speelde de Triple Corona won, werd hij gepromoveerd naar handicap 10. Dit is de hoogst haalbare handicap in de polosport en destijds was hij de jongste speler die ooit handicap 10 behaalde.

De grootste concurrent van het team La Dolfina is het team Ellerstina. Dit is het team waar Adolfo Cambiaso voor speelde voordat hij zijn eigen team startte. De huidige sterspeler van het Ellerstina team is de eerder genoemde Facundo Pieres. Facundo Pieres, geboren in 1986, werd op 19 jarige leeftijd gepromoveerd tot handicap 10 en loste daarmee Adolfo Cambiaso af als jongste speler die ooit handicap 10 behaalt heeft.

In landen als Nederland heeft de polo sport veel meer een elitair karakter dan in bij voorbeeld een land als Argentinië. Er zijn wel grote financiële investeringen nodig om polo op hoog niveau te kunnen spelen aangezien de kwaliteiten van het paard zeker een belangrijke invloed hebben en je meerdere paarden nodig hebt om een wedstrijd op topniveau te kunnen spelen. Desondanks heeft de polo sport in Argentinië een zeer breed draagvlak en grote populariteit onder de bevolking.

Het kan even zoeken zijn om een wedstrijd te kunnen vinden, maar met mooi weer en een lekker zonnetje is het absoluut een aanrader om er eens een kijkje te gaan nemen en zeker in Argentinië. J

La Dolfina

Een van de tripjes die we konden doen in Argentinië was een bezoekje brengen aan de Polo Club “La Dolfina”. Hier speelt ook het gelijknamige polo team La Dolfina. Dit team is opgebouwd rondom ’s werelds beste polo speler Adolfo Cambiaso, maar daarover in een andere posting meer.

Het terrein van de club beslaat zo’n 60 hectare en betreft voornamelijk stallen, speelvelden en ruimtes om de paarden te trainen/rijden. Centraal op het terrein staat ook een klein gebouwtje wat lijkt op een grote huiskamer met een barbeque. Hier eten de spelers gedurende de dag en relaxen ze ook na de training en wedstrijden.

De club heeft zo’n 150 man in dienst die zich volledig bezighouden met het trainen en verzorgen van de paarden als ook het onderhoud van het complex. Er worden weleens grappen gemaakt dat Polo schuld heeft aan het feit dat het zo slecht gaat met de Argentijnse economie. Veel mensen zijn opgegroeid in een polo cultuur wat vooral neerkomt op lekker (en veel) eten en drinken en vooral niet te hard werken. Ik zal bij deze mijn eigen mening daarover onthouden.

Toen we aankwamen werden we heel vriendelijk ontvangen door een groepje mensen. Ze hadden een klein tentje buiten staan waar hapjes geserveerd werden. Dit waren in eerste instantie voornamelijk kaas en worst. Dit ging gepaard met wijn, bier en fris. Aangezien het inmiddels toch al net na het middaguur was, besloten we dat een wijntje eigenlijk best wel kon. We probeerden ook heel beschaafd de bordjes met worst en kaas leeg te eten. Echter toen we dat bijna gedaan hadden kwamen de schalen empanadas te voorschijn. Een empenada valt het best te verglijken met een mini calzone pizza. Na enkele van die empenadas gegeten te hebben waren inmiddels de schalen met kaas en worst weer aangevuld. Toen iedereen daar weer op overgeschakeld was, werden de empanadas weer aangevuld. En die Argentijnse baas van het complex maar klagen dat hij zo dik was geworden sinds hij hier ging werken. Ik weet inmiddels wel waarom. J

Dus maar besloten om even de stallen te gaan bekijken. Nu heeft Adolfo Cambiaso zijn eigen stal met daarin zijn 8 beste paarden. Naar ik begrijp hebben die paarden individueel een waarde van tussen de 400.000 en 800.000 dollar per paard. Adolfo speelt over de hele wereld, maar deze paarden zijn zo goed dat ze Argentinië nooit verlaten. Dit omdat de 3 meest prestigieuze toernooien ter wereld alle 3 in Argentinie plaatsvinden. De mindere paarden gaan dus mee de wereld over en daarnaast heeft hij ook paarden in andere stallencomplexen in andere plaatsen ter wereld (Londen en Dubai). In een aparte ruimte in de stal had hij ook zijn eigen mini fitnessruimte. Toch wel een apart gevoel om eens naast een paard te staan van 800.000 dollar in plaats van een sportauto van hetzelfde bedrag.

Na een rondleiding en uitleg van ongeveer 1,5 uur was het tijd om, ja jullie raden het al, te gaan lunchen. Nu zaten de meesten nog vol van de snacks en hapjes bij aankomst. Maar goed de een groot aantal hadden bij aankomst ook het vlees en de spare ribs gezien die al op de barbeque bereid werden. Dus ja, dat wil je dan ook weer niet missen. Argentinië staat toch bekend als een van de landen waar je heel goed vlees kunt eten.

Het was allemaal even lekker en na 6 gangen van vlees en enkele bijgerechten, kwamen er nog 3 verschillende desserts op tafel. Iedereen zat dus helemaal vol, maar wat was het lekker.

Daarna nog even naar een trainingswedstrijdje gekeken. Hier speelden enkele van de jongere spelers. Hun taak was om te spelen met nieuwe paarden en te kijken of deze potetntie hebben. Helaas zagen we Adolfo zelf niet. Het minpuntje van de dag was dat een van de paarden tijdens de trainingswedstrijd een beroerte kreeg en dit niet overleefde. Het was heel sneu om te zien hoe toen de poten van het paard bij elkaar gebonden werden en het vervolgens achter een traktor weggesleept werd naar de ‘paardenbegraafplaats’. Hier waren een aantal mensen van de groep toch wel wat van geschrokken. Dus dit was tevens het punt voor ons om terug te gaan naar het hotel wat toch een goed uur rijden was.

Al met al een hele mooie en unieke ervaring om een keer een dagje het leven van een polospeler van dichtbij mee te maken.

Sfeerimpressie van een dagje polo

Riverplate - Tigre

Het zal jullie niet verbazen dat voetbal in de VS niet de meest populaire sport is. Er wordt wel wat uitgezonden, met name de Premier League. Verder zijn er zoveel kanalen hier op de televisie dat je altijd wel ergens voetbal kunt vinden. De eredivisie hier heet de Major League Soccer. De laatste jaren is het niveau wel omhoog gegaan, met name door buitenlandse spelers die de laatste jaren van hun carriere voor een aanzienlijke vergoeding doobregen in de Verenigde Staten.

Echter als je Argentinië bent is er maar 1 sport die telt: voetbal. Er wordt ook wel gezegd dat voetbal de tweede religie van het land is na het Rooms-katholieke geloof. Fans zijn ook ontzettend fanatiek. Iedere club heeft vaak een of meerdere Barra Brava’s. Dit zijn de meest fanatieke fans en het best te vergelijken met hooligans.

In het seizoen 2012-2013 had de stad Buenos Aires 6 clubs die in Argentijnse eredivisie speelden (Primera Division) en nog 7 clubs die in de provincie Buenos Aires spelen. Er spelen totaal 20 clubs in de Argentijnse Primera Division. Veel supporters en dus ook de Barra Bravas reizen met kleine busjes door de stad naar de wedstrijden van hun club. In het verleden is het vaak tot ongeregeldheden en rellen gekomen. Dit gebeurde voornamelijk bij tolpoortjes op de snelweg aangezien de busjes daar moeten stoppen om tol te betalen. Vaak renden fans van rivaliserende clubs elkaar tegemoet wat resulteerde in vechtpartijen op de snelweg.

De fans staan net als Engelse fans bekend als heel fanatiek, dus toen de mogelijkheid er was om een wedstrijd te gaan bekijken, heb ik die ook met twee handen aangegrepen. De wedstrijd zou zijn tussen Riverplate en Tigre. Riverplate speelt momenteel aanzienlijk beter dan Tigre, dus het was de vraag was het niveau zou zijn. We kregen vooraf duidelijke instructies wat we wel en niet mochten dragen. Er werd aangeraden om vooral rood/zwarte kleding te dragen. Dit zijn namelijk de kleuren van River aangezien we in het stadion van River zouden gaan kijken. Er wordt ons strict afgeraden om kleren te dragen in de kleuren zwart/donkerblauw/goud aangezien dit de kleuren zijn van aartsrivaal Boca Juniors.

Er werd ook volop gewaarschuwd voor zakkenrollers en andere zaken waar we voor op moeten passen. Uiteindelijk viel het allemaal best mee, maar goed, een gewaarschuwd persoon telt voor twee zullen we maar zeggen. Het stadion was overigens erg oud en het deed niet heel veilig aan. Daarnaast lag de aanvliegroute van het vliegveld Aeroparque George Newberry over het stadion.

De sfeer was echter erg goed. Het grootste deel van de eerste helft was echter niet om aan te zien. Alle doelpunten vielen aan het einde van de eerste en het begin van de tweede helft en er zaten toch enkele mooie treffers tussen. Ondanks dat de sfeer goed was vond ik dat de supporters over het algemeen niet so fanatiek leken als ik verwacht had. Misschien kwam het doordat de rivaliteit met Tigre niet zo groot was. Ik denk overigens dat iedereen het een mooie ervaring vond. Zeker leuk om een stukje van de Argentijnse cultuur mee te krijgen wat zo dicht tegen de Europese cultuur aanligt.